Występuje najczęściej w górach, w lasach świerkowych i pod jodłami, poza górami rzadki, rośnie na ziemi w lasach iglastych, liściastych (pod dębami i bukami) i mieszanych, preferuje kwaśne gleby, owocniki od maja do pażdziernika (listopada), częściej latem i wczesną jesieną. Kapelusz ma średnicę 5-20 cm, barwy zazwyczaj ciemnobrązowej rzadko jaśniejszy (kasztanowobrązowy), może też być ciemno-ceglasto-czerwony lub z oliwkowym odcieniem, kształt kapelusza u młodych egzemplarzy półkulisty, potem poduszkowaty, u starych płaski. Mocny i mięsisty, powierzchnia gdy sucha matowa, zamszowata. Lepka tylko podczas deszczu, skórka nie daje się oddzielić od miąższu. Rurki drobne, za młodu żółtawooliwkowe, szybko pomarańczowe dokrwistoczerwonych (ceglastoczerwone, ciemnokarminowe), stare bledsze, z oliwkowymodcieniem, pory i rurki po uszkodzeniu momentalnie sinieją, rurki żółte, z wiekiem oliwkowe. Dość długie, 10 - 30 mm. Zatokowato wycięte przy trzonie. Miąższ nad rurkami barwy żółtej. Trzon: na żółtym tle są widoczne czerwone kosmki lub ziarenka, powierzchnia lekko filcowata, już przy lekkim ucisku przebarwia się ciemnogranatowo, za młodu pękaty lub nieco maczugowaty (ze zgrubiałą podstawą) potem coraz bardziej cylindryczny i smukły. Miąższ żółty, po przecięciu momentalnie intensywnie sinieje, staje się czarnobłękitny, przebarwienie po pewnym czasie ustępuje, bardzo zwarty i twardy;jędrny, smak łagodny, zapach słaby, przyjemny. Grzyb jadalny po długim gotowaniu lub smażeniu, w stanie surowym trujący.


borowik ceglastopory