Występuje w lasach iglastych, liściastych lub mieszanych, najczęściej pod brzozami, z którymi współżyje (od tego pochodzą takie nazwy jak podbrzeżniak lub brzozak). Owocniki wytwarza w dużych ilościach od czerwca do połowy października. Jest jednym z najpospolitszych naszych grzybów, wykazujących dużo odmiennych form botanicznych. Dość duże owocniki mają miękki, poduszkowaty kapelusz, wielkości około 5—15 cm, osadzony na wysokim i niezbyt grubym, twardym trzonie. Górna powierzchnia kapelusza ma barwę brązową w różnych odcieniach, szarobiały spód pokryty warstwą rurek. Trzon wysmukły, biały, wys. ok. 5—15 cm, z ciemniejszymi strzępkami. Jest to grzyb smaczny i dlatego chętnie spożywany. Nadaje się również do przerobu, a więc marynowania, sterylizacji, a także do suszenia, daje jednak susz mniejszej wartości niż borowik. Susz ten w handlu nazywano dawniej czarnymi grzybami, ze względu na ciemną barwę. Wskutek miękkości kapelusza i silnego zaczernienia trudny do transportu, U nas należy do najczęściej spożywanych grzybów. Zaliczamy go do gatunków o pierwszorzędnym znaczeniu gospodarczym. Młode owocniki podobne są trochę do młodych borowików. Pokrewnym gatunkiem jest koźlarz grabowy — Lecctnum duriuscufum, który w Polsce dopuszczony jest do obrotu.


kozlarz babka