Występuje na polanach leśnych, porębach, w zagajnikach, na brzegach lasu, przy tym najczęściej pod osikami i brzozami, z którymi współżyje, owocnikuje mniej więcej od lipca do października. W Polsce dość pospolity, wykazujący dużą zmienność form. Owocniki ma bardzo duże, średnica kapelusza i wysokość trzonu wynoszą od 5 do 20 cm, czasem nawet więcej. Na grubym, mięsistym trzonie, nieraz bardzo wydłużonym, osadzony jest gruby, mięsisty kapelusz. Barwa górnej powierzchni kapelusza brązowo-ceglasta, dolnej - szara. Trzon biały, lecz cały pokryty plamkami ciemniejszych kosmków. Miąższ na przekroju najpierw różowy, potem brudno-lila, wreszcie czerniejący. Grzyb ma średnią wartość smakową i odżywczą, pomimo to często jest zbierany i chętnie używany do przyrządzania potraw, gdyż owocniki ma duże, w małym stopniu ulegające zaczernieniu. Do przerobu niechętnie jest używany, wskutek ciemnienia miąższu po pokrojeniu lub ugotowaniu. Najbardziej nadaje się do marynowania. Owocniki zjedzone w stanie surowym mogą za szkodzić. Do koźlarza czerwonego najbardziej podobny jest koźlarz babka, zwłaszcza młode owocniki.


kozlarz-czerwony