Występuje w drzewostanach iglastych, liściastych i mieszanych. Jest groźnym pasożytem większości drzew, zwłaszcza świerka, sosny, brzozy i grabu, poraża ich korzenie. Po śmierci drzewa rozwija się dalej jako roztocz i tworzy owocniki najczęściej dokoła ściętych pniaków lub w odziomku stojącego drzewa. Owocnikuje zwykle w jesieni, od połowy września do połowy listopada. Gatunek w Polsce nadzwyczaj pospolity. Owocniki żółlawo-brązowe, mają okrągły, płaski kapelusz osadzony na wysmukłym trzonie, mającym jasny pierścień. Wymiary: kapelusza około 5—10 cm, trzonu około 5—15 cm. Występują zawsze gromadnie, czasem po kilkadziesiąt sztuk zrośniętych razem. Wyrastają z ciemnobrązowych sznurów grzybni, które rozwijają się pod korą drzew. Wartość smakowa i odżywcza opieńki dość duża, nadaje się również do marynowania i produkcji konserw. W łatach urodzaju daje bardzo duże ilości surowca, nadającego się do fabrycznej produkcji konserw grzybowych. Jest jednak mało znana i często traktowana jako grzyb niejadalny. Poza tym dobre są tylko młodo owocniki, starsze są niesmaczne i zwykle zaczernione. Trzony są twarde i łykowate, należy je odrzucać. Zjedzona w stanie surowym może zaszkodzić.


opienka-miodowa