Gatunek występujący w lasach iglastych lub liściastych, wszędzie dość pospolicie, jakkolwiek przeważnie pojedynczo lub tylko po parę sztuk. Owocnikuje od lipca do października włącznie. W Polsce wszędzie pospolity. Owocniki średniej wielkości. Mają one postać poduszkowatego, miękkiego, półkulistego kapelusza, umocowanego na dość cienkim, średniej wysokości trzonie. Kapelusz o średnicy 3—10 cm, oliwkowy lub zgniło-brązowy - zamszowaty. Dolna powierzchnia cytrynowo-żółta, z wiekiem zielonawa, przy zgnieceniu nie błękitnieje. Trzon walcowaty, prosty lub nieco zgięty, dość cienki, wysokości około 5—10 cm, żółtawy, czasem w środku czerwonawy. Miąższ żółtawo-biały, zapach przyjemny, smak łagodny. Skórka na kapeluszu nie daje się oddzielić od miąższu. Jest to dość smaczny grzyb jadalny. Do suszenia jednak z powodu miękkości kapelusza mało się nadaje. Mało przydatny do przerobu. Gatunek ten najczęściej używany jest jako domieszka do potraw z innych grzybów. Do podgrzybka zajączka trochę podobny jest podgrzybek złotawy, którego trzon w górnej części zawsze jest czerwony - tym te dwa gatunki najbardziej się różnią.


podgrzybek zajaczek