Owocniki wyrastają w grupach od sierpnia do listopada w lasach liściastych, pod bukami i dębami, rzadziej w śwerczynach. Owocnik bardzo duży i masywny. Kapelusz średnicy 80-300 mm, barwy białej do białawej, bez koncentrycznych stref, może być żółtawo poplamiony, początkowo wypukły, szybko z wklęśniętym centrum, brzeg długo i silnie podwinięty, powierzchnia zamszowa, matowa, sucha. Owocniki początkowo tworzą się płytko pod powierzchnią ziemi, w miarę wzrostu wydostają się na powierzchnię - stąd zazwyczaj kapelusz jest zabrudzony ściółką i ziemią. Blaszki białe, z wiekiem żółknące do ochrowożółtych i brudno-brązowych. Początkowo gęste u dojrzałych owocników są rzadkie, wąskie i dość grube, prosto przyrośnięte do nieco zbiegających na trzon. Trzon krępy, krótki, 2 do 6 cm, równo gruby, rzadziej zwężony ku podstawie; białawy, miejscami ochrowo poplamiony, powierzchnia początkowo filcowata, potem gładka, w miejscach uszkodzeń może przebarwiać się kolor rudy. Miąższ biały; bardzo twardy i ścisły; silnie piekący. Sok mleczny obfity, biały, zapach słaby nieokreślony; oddzielony od miąższu nie jest natychmiast palący, a jedynie gorzki i drapiący. Niejadalny z powodu ostrego smaku. Tradycyjnie jest tu i ówdzie jadany po poddaniu przysmażeniu lub różnym macerującym zabiegom.


mleczaj-chrzastka