Występuje od lipca do października, najczęściej w borach sosnowych, na starych pniakach i obumarłych pniach drzew iglastych, niekiedy na ziemi z martwych korzeni, pojedynczo lub w niewielkich skupieniach, po 3-8 sztuk na jednym pniaku, dość pospolity, choć nigdy nie występuje w większych ilościach. Kapelusz o średnicy 5-15 cm, rzadko do 20 cm, żółtawy lub winno-czerwony, wypukły, później rozpostarty, młody - pokryty gęsto ułożonymi, drobnymi, purpurowo-brązowymi łuseczkami, które później częściowo zanikają i wtedy uwydatnia się żółte tło, brzeg u młodych okazów jest podwinięty, suchy, aksamitny. Blaszki na spodzie kapelusza są złotożółte, ostrza pokryte złotawym, drobnym kutnerem, przy trzonie wykrojone ząbkiem, zatokowe, gęste, cienkie. Trzon o wysokość 6-11 cm, grubość 1-2,5 cm, barwy kapelusza, zwykle jaśniejszy, niekiedy żółtobrązowy, pokryty purpurowo--brązowymi, później zanikającymi łuseczkami, wysmukły, cylindryczny, centralny lub ekscentryczny. Miąższ żółtawy, nie zmienia zabarwienia po przekrojeniu, jędrny, mięsisty, smak: początkowo łagodny, potem lekko gorzkawy i kwaskowaty. Przez niektórych uważany za grzyb jadalny.


rycerzyk-czerwonozloty