Występuje od maja do września, w prześwietlonych lasach liściastych, na polankach leśnych, tworzy mikoryzę z bukami, dębami i grabami, na stanowiskach ciepłych, zwykle na glebach gliniastych zasobnych w wapń, nie występuje w górach, zazwyczaj owocniki wyrastają gromadnie, czasem w "czarcich kręgach", dość rzadki. Posiada kapelusz o średnicy 6-20 cm, białawy, kremowy lub szaro-żółtawy, srebrzystoszary, szaro-ochrowy do szarobrązowego, niekiedy z odcieniem blado-lila, nie zmienia barwy pod wpływem nasiąkania wodą, półkulisty z podwiniętymi brzegami, później wypukły i w końcu płaski, czasem z garbkiem, bardzo delikatnie kosmkowaty i nieco włóknisty, skórka błyszcząca, daje się łatwo zdjąć. Blaszki na spodzie grzyba mają szerokość 8-15 mm, początkowo białawe, później kremowe, żółtawe, w końcu łososioworóżowe, zatokowato wycięte, średnio gęste, trudne do oddzielenia od miąższu kapelusza. Trzon o wysokość 6-10 cm, grubość 1-3 cm, białawy, po zgnieceniu barwi się na brudno-żółtawo, wysmukły, cylindryczny lub lekko maczugowaty, początkowo pełny, później gąbczasty, pusty, nieco błyszczący, lekko bruzdkowany, u szczytu jest oprószony, a przy podstawie pokryty białą grzybnią. Miąższ biały, nie zmienia barwy po przekrojeniu, błyszczący, smak: łagodny, zapach: przypomina mąkę.

Grzyb silnie trujący, spożycie nawet niewielkich ilości szybko powoduje gwałtowne wymioty, bóle i zawroty głowy oraz silne osłabienie; po spożyciu większej ilości może nastąpić zatrucie śmiertelne.


wieruszka zatokowata