Od karpia różni się mniejszą głową, brakiem wąsów, srebrzystą tęczówką oka oraz ciemnym pasem u nasady płetwy ogonowej, szczególnie wyrazistym u młodych osobników. W wodach ubogich w pokarm karaś tworzy smuk-lejszą formę karłowatą (morpha humilis), natomiast w żyznym środowisku odznacza się silnie wygrzbieconym ciałem. Karaś występuje w całej Europie; na wschód sięga aż do rzeki Leny, był też razem z karpiem przeniesiony do Azji i Ameryki. W stojących, zarośniętych i zabagnionych wodach potrafi się nadmiernie rozmnożyć. Rośnie wolniej niż karp, dorastając do mniejszych rozmiarów; osiąga przeciętny ciężar 0,25 kg, niektóre sztuki ważą do 0,75 kg. W ZSRR w Jeziorze Czulomskim nad Wołgą złowione były karasie ważące po 5 kg. Karasia można spotkać nawet tam, gdzie żaden inny gatunek ryb ze względu na deficyty tlenowe nie może już żyć. Ryba ta potrafi nawet przeżyć krótkie okresy beztlenowe. Rozmnaża się z końcem wiosny i początkiem lata. Samica składa ikrę przez kilka dni, w łącznej ilości 100 000—300 000 jaj, na różne przedmioty podwodne. Forma karłowata dorasta do 10—12 cm, a trze się już po osiągnięciu długości 7 cm. Zdarzają się czasem mieszańce karpia z karasiem, które bywają płodne. Rosną one wolniej od karpia, lecz szybciej niż karaś. Mieszańce takie są nawet specjalnie hodowane do zarybiania ubogich wód, w których inne gatunki z trudnością wegetują. Karaś nie jest uznawany za rybę sportowego połowu, jest natomiast bardzo wytrzymały jako żywiec, używany z dobrym skutkiem jako przynęta na szczupaki. Mięso karasia jest bardzo smaczne, ponieważ jednak pochodzi często z wód bagnistych, czuć je niekiedy mułem.


karas