Rodzina: Karpiowate
Charakterystyczne cechy: forma hodowlana ma czoło mocno wygrzbiecone, brzuch najczęściej wysklepiony, żółtawy, grzbiet szaroniebieski, boki zielononiebieskawe; zęby gardłowe jak u formy dzikiej
Długość i masa ciała: 50-60 (do 100) cm; 4-5 (do 32) kg
Pożywienie: oprócz naturalnego pokarmu resztki zbóż, hibin, melasa, gotowe mieszanki paszowe
Zasięg występowania: w umiarkowanych strefach Europy

W czasie długoletniej hodowli karpia w warunkach sztucznych uzyskano tzw. formę hodowlaną, która różni się niektórymi cechami od sazana. Forma ta jest mocno wygrzbiecona, grzbiet wznosi się stromo za głową. Po raz pierwszy karpie zostały przywiezione z Azji do Europy przez Rzymian. Hodowlę karpia i jego gospodarkę stawową rozpowszechnili mnisi na całym kotynencie. W średniowieczu była ona tak rzetelnie i intensywnie prowadzona, że opracowane wówczas przepisy do dziś stosowane są w hodowli stawowej. Hodowla stawowa stwarza karpiom optymalne warunki wzrostu, które istotnie zależą od podaży pokarmu i od długości okresu wzrostu. Dlatego na cieplejszym obszarze swej ojczyzny osiągają one większe wymiary niż w Europie. Karp hodowlany rozprzestrzenił się także w rzekach i małych zbiornikach wodnych, stając się bezpośrednim konkurentem formy dzikiej. Prawdopodobnie z tego powodu prawie całkowicie zniknęły w Dunaju karpie dzikie, wyparte przez hybrydy, które utraciły cechy formy dzikiej, jak np. odporność na pasożyty i choroby.
W wyniku prac hodowlanych i uszlachetnienia powstały karpie o różnych typach łusek oraz forma bezłuskowa, jak np. karp goły. W wodach zamieszkałych wspólnie przez karasie i karpie ich krzyżowanie się nie należy do rzadkości. Niepłodne hybrydy mają, tak jak karpie, dwie pary wąsów, które są jednak krótsze i cieńsze. Z cech karasia występuje u nich szorstka pokrywa skrzelowa i mniejsza masa ciała.


karp-pelnouski