Krąp jest pospolitym gatunkiem, występującym w wodach stojących i rzekach nizinnych całej Europy. Wyglądem przypomina leszcza, z którym jest często mylony, dorasta jednak znacznie mniejszych rozmiarów. Różni się od leszcza mniejszą ilością promieni w płetwach grzbietowej i odbytowej a także mniejszą ilością łusek w linii bocznej. Łuski krąpia są duże, kształtne, o odcieniu srebrzystobrą-zowym, płetwy piersiowe i brzuszne — czerwonawe. W niektórych środowiskach (np. w starorzeczach Łaby) krąp potrafi się tak rozmnożyć, że wskutek konkurencji pokarmowej wstrzymuje wzrost innych, cenniejszych gatunków ryb. Głównym jego pokarmem jest bentos. Dorasta do 20 cm długości, dojrzewa zaś i przystępuje już do tarła osiągnąwszy długość 8— 10 cm. Ikrę składa w maju i czerwcu na korzeniach olch i wierzb oraz na roślinności podwodnej. Krąp ma spory udział w pokarmie ryb drapieżnych. Dla każdego wędkarza mającego bardzo delikatny sprzęt i długie, lekkie, puste wędziska teleskopowe, łowienie krąpi może być prawdziwą przyjemnością. Są to bowiem ryby bardzo żarłoczne, żerujące przez cały rok. Łowić je można i z gruntu, i ze spławikiem. Ten drugi sposób jest szczególnie polecany przy wędkowaniu na wodach głębokich do 2 m i obficie porośniętych miękką roślinnością — rdestnicami czy wywłócznikiem. Wędzisko powinno być w takich przypadkach szczególnie długie, żyłka o średnicy 0,15 mm i maleńki haczyk. Przynęta może być różna, zarówno zwierzęca, jak i roślinna. Ciasto zakłada się na sam grot haczyka, a w czasie wędkowania należy stale używać zanęty. Krąp niechętnie jest spożywany ze względu na dużą ilość ości. Smażony na oleju na krucho, jadany bywa w całości z ośćmi i w tej postaci jest gdzieniegdzie nawet popularny.


krap