Kształtem ciała i barwą łusek sieja przypomina raczej mniej wartościowe ryby rzeczne z rodziny karpiowatych. O przynależności do gatunku łososiowatych świadczy jednak płetwa tłuszczowa. Sieja pochodzi z nadbałtyckich pojezierzy środkowoeuropejskich, skąd była przeniesiona w inne rejony. Właściwym środowiskiem tej ryby są chłodne jeziora pomorskie o dużej przezroczystości wody. Hoduje się ją niekiedy w stawach rybnych łącznie z karpiem, gdzie doskonale rośnie. W zbiornikach zaporowych o odpowiednio czystej i chłodnej wodzie, do których została wsiedlona, zaaklimatyzowała się dobrze i rozmnaża się naturalnie. Sieja jest rybą żyjącą stadnie. Do trzeciego roku życia odżywia się głównie planktonem, cedząc go przez wyrostki filtracyjne. Później przechodzi również na pokarm bento-sowy. U największych osobników w przewodzie pokarmowym znajduje się także drobne rybki. W odpowiednim środowisku rośnie szybko; w ciągu 3 — 4 lat osiąga ciężar 1 kg, dorasta nawet do 6 kg. W ciepłej porze roku, w ciągu dnia można ją znaleźć w głębszych miejscach o chłodnej wodzie i dostatecznej zawartości tlenu, nocą podchodzi do powierzchni i na płycizny. W listopadzie i grudniu podpływa bliżej brzegów, gdzie na dnie żwirowato-piaszczystym składa ikrę. Długo trwały dyskusje na temat możliwości połowu tej ryby na wędkę. Przekonano się jednak, że w pewnych porach dnia — wieczorem i nocą, przy stosowaniu przynęt zwierzęcych zakładanych na maleńkie haczyki i żyłki grubości 0,15 — 0,20 mm, połowy siei bywają nawet bardzo owocne. Na większych jeziorach wędkować należy z łodzi. W czasie, gdy sieja żeruje pod powierzchnią wody, można ją łowić wędką muchową. Mięso tej ryby jest smaczne.


sieja