Sielawa należy do rodziny łososiowatych, choć czasami zaliczana jest do odrębnej rodziny - siejowatych (Corego-nidae), bardzo różnorodnej, dużej grupy ryb, której systematyka zoologiczna nie jest do dnia dzisiejszego całkowicie jasna. Siejowate, to ryby z łatwo odpadającymi, srebrzystymi łuskami, kształtem i ubarwieniem ciała podobne do śledzi, mające jednak płetwę tłuszczową. Charakterystyczną cechą wszystkich ryb siejowatych jest funkcjonowanie wyrostków filtracyjnych na łukach skrzelowych jako narządu służącego do odcedzania planktonu. Sielawa żyje przede wszystkim w jeziorach północnej Europy i na pobrzeżu Morza Bałtyckiego od Danii do Finlandii. Występuje w głębszych, czystych jeziorach o żwirowatym lub piaszczystym dnie, na którym w listopadzie i grudniu samica składa ikrę w ilości około 30 000 jaj. Narybek i ryby dorosłe żywią się pokarmem planktonowym. Próby aklimatyzacji sielawy w innych wodach, na przykład w zbiornikach zaporowych, nie są na razie zakończone pełnym powodzeniem. Złowienie sielawy na wędkę, zwykle przy połowie innych ryb, uznawane jest za przypadek. Ta planktonożerna ryba ma bowiem niezwykle mały otwór gębowy. Połowy wędkarskie sielawy wymagałyby niezwykle delikatnego sprzętu, wielkiej cierpliwości i dokładnego określenia miejsca jej pobytu. W jeziorach, w których występuje w większych ilościach, łowiona jest specjalnymi sieciami. Ma wysoką wartość handlową; jako towar konsumpcyjny znana jest głównie w postaci wędzonej ryby.


sielawa