Ukleja, powszechnie używana przez wędkarzy jako przynęta na ryby drapieżne, jest niewielką rybą, dorastającą do 15 cm, rzadziej do 20 cm długości. Żyje sześć lat. Rośnie bardzo szybko w pierwszym roku życia, osiągając w tym czasie długość 6-10 cm, później wzrost jest bardzo powolny. Kształtem ciała i połyskliwym, srebrzystym ubarwieniem podobna jest do ciosy lub maleńkiego bolenia, z którym jest często mylona. Cechą charakterystyczną uklei są duże oczy i wyraźnie górne ustawienie otworu gębowego. Zamieszkuje całą Europę, z wyjątkiem Szkocji i Irlandii. Przebywa zwykle tuż pod powierzchnią wody, gdzie żeruje stadami. Zasiedla rzeki w krainie brzany i leszcza oraz większe zbiorniki wód stojących. Chętnie przebywa w pobliżu miejsc zrzutu ścieków, szczególnie przemysłu spożywczego. Żywi się głównie planktonem, nie gardzi jednak również owadami, które zbiera z powierzchni wody. Ukleja jest doskonałą przynętą na wszystkie ryby drapieżne, np. jako martwa rybka z dna na sandacza czy też jako żywiec stosowany tuż pod powierzchnią wody na bolenia. Ukleje łowi się delikatną wędką, zaopatrzoną w najmniejszy haczyk, na naturalne muchy, ale bierze ona również dobrze maleńkie sztuczne muszki. Zacinać należy bardzo ostrożnie, gdyż ukleja ma delikatne wargi i łatwo spada z haczyka. Do jedzenia z patelni się nie nadaje, natomiast używa się jej do przetworów na konserwy, np. w oleju, tak jak sardynki. Dawniej z łusek uklei pozyskiwano srebrzystą masę, guaninę, zwaną "essence d'Orient" i używaną do wyrobu sztucznych pereł. Na wyprodukowanie 100 g tej masy zużywano około 4000 uklei.


ukleja