Biebrzański Park Narodowy powstał w 1993 roku w celu ochrony rozległych terenów bagiennych i torfowisk ciągnących się wzdłuż rzeki Biebrzy. Ma powierzchnię 59223 hektarów i należy do największych parków narodowych w Polsce. W granicach Parku znajduje się osiem wyłączonych z niego enklaw, obejmujących głównie wyspy mineralne w obrębie Kotliny Biebrzańskiej, zajęte pod uprawy, łąki i osadnictwo. Na chronionych terenach zwanych "Bagnami Biebrzańskimi" zachowały się bardzo rzadkie gatunki roślin, zwierząt i ptaków. Charakterystyczne dla Biebrzańskiego Parku Narodowego są również rozległe krajobrazy, ekosystemy i siedliska, które gdzie indziej zostały już bezpowrotnie zniszczone, w wyniku melioracji, osuszania bagien i torfowisk. Bagna Biebrzańskie są uznawane za jedną z najważniejszych w kraju i w Europie Środkowej ostoi ptaków wodno-błotnych. Jako niezwykle cenny obszar wodno-błotny Biebrzański Park Narodowy w roku 1995 został wpisany na listę Konwencji Ramsar o obszarach wodno-błotnych mających znaczenie międzynarodowe, zwłaszcza jako środowisko życiowe ptactwa wodnego. O międzynarodowej randze walorów przyrodniczych doliny Biebrzy świadczy również uznanie jej za ostoję ptaków o randze europejskiej, wg klasyfikacji BirdLife International. W 2004 dolinę Biebrzy włączono do sieci Natura 2000.

Więcej na temat parku: www.biebrza.org.pl


park-biebrzanski-2
park-biebrzanski