Zamek w Węgorzewie został wybudowany na wyspie u ujścia rzeki Węgorapy do jeziora Mamry pod koniec XIV wieku. Ze stałym lądem łączyły go dwa mosty. Główny zamkowy budynek składał się z trzech trójkondygnacyjnych skrzydeł ustawionych względem siebie pod kątem ostrym. Całość połączona murem obwodowym była flankowana trzema wysuniętymi przed lico cylindrycznymi wieżami, natomiast czwarta wieżyczka usytuowana u zbiegu skrzydła północno-wschodniego i północno-zachodniego pełniła funkcje komunikacyjne. Na terenie zamku znajdowały się również budynki gospodarcze: stodoła, młyn, tartak, spichlerz, stajnia, obora i chlewnia. W połowie XVII wieku zamek gruntownie przebudowano, zmieniając jego obronne cechy na barokową rezydencję. W czasie wojen napoleońskich i po nich budowla uległa dewastacji i popadła w ruinę. W 1845 rozebrano część starych murów i dokonano gruntownej przebudowy obiektu, w efekcie czego zatarto wiele stylowych cech. W 1945 roku cała zabudowa zamku uległa wypaleniu, pozostały jedynie główne mury do wysokości drugiej kondygnacji. Odbudowę podjęto dopiero w 1977 roku. Po odrestaurowaniu zamek stał się siedzibą miejskich urzędów i biblioteki. W 2000 roku został sprzedany, stał się własnością prywatną.


zamek-wegorzewo